خوش‌حال و شاد و خن‌دانم...

 

 

بچه‌ها چارشنبه‌ی گذشته برگه‌یی از مدرسه آورده بودن که توش نوشته بود: شنبه ساعت 10 برای گرفتن کارنامه برم مدرسه. یادم اومد که آقای مدیر تو جلسه‌ی مهرماه گذشته گفته بود که نیاز به کمک خانواده‌ها داره و با انجمن مدرسه به این نتیجه رسیده که طبق نیازهای مدرسه، هر خانواده‌یی باید 20 تومن به مدرسه کمک کنه. خب من تا حالا هی دلم می‌خواست که حداقل بخاطر بچه‌های خودم کمکی بکنم، حداقل یه 20 تومن رو بدم ولی هی نمی‌شد. اما این برگه رو که دیدم با خودم گفتم وای این برگه رو لابد دادن که یعنی خانواده‌هایی که پول ندادن، پیش مدیر معلوم بشن و مجبور شن بخاطر کارنامه‌گرفتن بچه‌هاشون پول بدن. حالا امروز کمی دلهره‌ی کارنامه‌ی محمدحسن رو هم داشتم. یه سر رفتم تا نزدیک‌ترین عابربانک و 30 تومنی برداشتم. یه پاکت هم خریدم و پول رو گذاشتم توی پاکت. به مدرسه می‌رسم. بچه‌ها ورزش دارن و حیاطن، از همون دور منو می‌بینن و می‌دوأن سمتم، بوسشون می‌کنم و می‌گم کلاهتون کجاس؟ میگن دیگه نمیشه بریم تو، جلسه تو کلاسه. میگم الان میرم براتون میارم. در میزنم و وارد کلاس میشم. بلند سلام میکنم و چون خانم معلم داشت صحبت میکرد، سرمو گذاشتم پایین و خواستم رد بشم که گفت مادر ممتاز! کارنامه ی پسرت!...

 

یه نگاه به کیفم می‌ندازم که مجله‌یی توشه که گزارشی از تیمم رو چاپ کرده بود و با خودم فکر میکنم خانم معلم از کجا میدونه؟

 

با یه علامت سوال، کارنامه رو می‌گیرم و می‌بینم وای، هر دو ممتاز شده‌ن. برای همین بهم گفته مادر ممتاز! خیلی خوشحال شده بودم. تو پوست خودم نمی‌گنجیدم. خسته نباشیدی بهشون گفتم و میرم جای بچه‌ها بشینم که می‌شنوم دارن از دقت دوقلوها برای بقیه حرف می‌زنن و اینکه اگه نبود تلاش خانواده، مطمئنا به اینجا نمی‌رسیدن. سرم همچنان از خوشحالی و خجالت! پایینه که خطاب به من ادامه میدن: "روزنامه‌دیواری انقلابشون هم خیلی قشنگ شده بود، دستتون درد نکنه. بالا سرشون چسبوندم".

 

یه بوس برا روزنامه‌دیواری‌شون می‌فرستم و چند قدم شیطنتی برمیدارم و زیر لب آهنگ مشترک سه نفره‌مون رو میخونم: خوش‌حال و شاد و خن‌دانم...

 

/ 5 نظر / 63 بازدید
سمانه

خدا رو شکر. مبارکتون باشه. خدا رو شکر.

سید

شاد و خوشحال و خندانم ...

زهرا

مبارککککککککککککککککککک باشه [گل][ماچ]

رهرو

اینم دوتا گل برای دوتا پسر گل [گل][گل]

ی خانومِ شاد!

بچه ک بودم روزای خیلی سختیو گذروندم مادرم همیشه دلش خوش ب نمره های خوبمون بود گاهش 20 هم ک میشدیم میگفت ی بیست کمه ی بار ب معلمم گفتم مامانم میگه ی 20 کمِ و راضی نمیشه برام 2 تا 20 داده بود تو برگه ی املا انگار دنیا رو دادن ب مادرم کاش الانم میتونستم دلشو شاد کنم...