زنی با طعم لازانیا

حالا باید کمی به هویت اسلامی زن بپردازم. جاش خالیه تو مقاله‌م. به انگشتان دستم رو کیبورد نگاه می‌کنم، خیره‌شون می‌شم. چقدر بخار غذا زیباش می‌کنه. یاد غذای روی اجاق می‌افتم.  نوشتن رو نیمه رها می‌کنم و سری به سُس لازانیام می‌زنم. تو این سه روزی که اثاث‌کشی‌مون تموم شده، سرحال‌تر از اونی‌ام که بخوام تصور کنم. در ماهی‌تابه رو برمی‌دارم، سرمو می برم بالاش، چشامو می‌بندم و نفس عمیقی می‌کشم و بوی غذا رو قورت می‌دم. چشامو باز می‌کنم و با لبخند بهش خیره می‌شم. براش ناری ناری ناری ناری می‌خونم.
سیب‌زمینی رو بدستور محمدحسین ستاره‌ای ریز می‌کنم و می‌ریزم توش. درشو می‌ذارم. چادر رنگی‌مو سرم می‌کنم و می‌رم سراغ جعفری‌های تازه‌ی باغچه. سوئیت‌م چون زیرشیروونی بحساب میاد، توی حیاطش دید داره، برای همین برای پهن‌کردن لباس و جاروزدن و سبزی‌چیدن، باید چادرمو سر کنم. تلاقی رنگِ خیلی زیبایی بود برام؛ رنگ زرد چادرم با سبزی باغچه‌ی شخصی‌م. به دستام نگاه می‌کنم، خیره‌شون میشم، جعفری‌ها رو آروم میون دستام می‌سپارم، پا می‌شم از کنار باغچه. مستِ بوش می‌شم وقتی ریزش می‌کنم. درِ ماهی‌تابه رو برمی‌دارم. آماده‌س. سبزی‌ها رو می‌ریزم روش، یه همِ ریزی می‌زنم و خاموشش می‌کنم. نوت‌بوکمو روشن می‌کنم دوباره، یادداشتمو دوباره میخونم، به گذشته‌ی تاریک تاریخ زنان می‌رسم، دست از تایپ برمی‌دارم. فکر می‌کنم که زنها گذشته‌ی تاریکی نباید داشته باشن. زنها حالشون خوب بود، زنها حالشون خوبه، زنها از هر عملی که خودشون انتخاب کنن، لذت می‌برن، شادن، پس گذشته‌شون روشن هم بوده، فقط فراموش شده، غفلت نویسنده‌ها به اینجا رسوندتش وگرنه تاریخ، نسبت به زنان، خوشی هم داره. به لازانیام فکر می‌کنم، به مقاله‌م که بوی لازانیا رو گرفته. به بوی مقاله‌ی روزنامه‌ی روی میزم فکر می‌کنم، بو می‌کشمش، آره قرمه‌سبزیه، بوی مقاله‌ی دیروز خبرگزاری زنان رو یادم میاد، آروم نبود، شاد نبود، از چشای مقاله‌ش معلوم بود، سیگار رو برداشته وسطش و رفته جلوی پنجره‌ش...
سفره رو محمدحسن پهن می‌کنه، همون دور اول، براش زیاد می‌ریزم تا حسِّ سیرشدن بهش دست نده. اینکه داره تپل می‌شه، نهایت لذتمه. لازم به تذکر نیست خودخواهم، که تپل می خوامش. من عاشق دستای تپلشم که شبها موقع خواب تو دستام گره می‌زنه. به 5 تا انگشت کوچیک تپل‌ش میون غذا خیره می‌شم که جلوی چشام دارن مدام به حرکت درمیان و سمت دهن‌ش می‌رن. صدام میزنه و میگه: ماماااان تموم کردم، خیلی خوشمزه بود. صدای دلقک‌بازی‌ش میاد، همینطور می‌خونه برا خودش که: مامان دستت درد نکنه، چه غذای خوشمزه‌ای بود.

شادم

/ 4 نظر / 4 بازدید
آدم

شادم كه شادي، حوّا.

سمانه

شکر. برا همه چیز. نوت بوکتم مبارک.

مادرانه

می دونستی که اگه ظرف غذای بچه ت رو خیلی پر بکشی، اتفاقا کمتر می خوره و زودتر از موعد سیر می شه؟ راستی، چطروی لازانیا رو درست می کنی که توش سبزی هم داره؟ لازانیایی که ماها درست می کنیم، نه تنها سبزی نداره ، بلکه نمی تونیم هم‌ش بزنیم. چون ورقه هاش پاره می شن. مجبوریم همینطور قالبی برش گردونیم توی دیسی که هم اندازه‌ی درب قابلمه‌ مونه. می نویسیش برام؟ یادت نمی ره؟ راستی، بابت سوییت ت بهت تبریک می گم. می تونم درک کنم که اولین شب رو با چه آرامشی وصف نشدنی خوابیدید. مبارک باشه...