حُسنیه
Contact me
My Profile
Blog Author(s) حُسنیه
Previous Months Home Archive شهریور ٩٥ شهریور ٩٤ امرداد ٩٤ اردیبهشت ٩٤ بهمن ٩۳ دی ٩۳ آذر ٩۳ شهریور ٩۳ امرداد ٩۳ تیر ٩۳ خرداد ٩۳ اردیبهشت ٩۳ فروردین ٩۳ اسفند ٩٢ بهمن ٩٢ دی ٩٢ آذر ٩٢ آبان ٩٢ مهر ٩٢ شهریور ٩٢ امرداد ٩٢ تیر ٩٢ فروردین ٩٢ اسفند ٩۱ بهمن ٩۱ آذر ٩۱ آبان ٩۱ مهر ٩۱ شهریور ٩۱ امرداد ٩۱ تیر ٩۱ خرداد ٩۱ اردیبهشت ٩۱ اسفند ٩٠ بهمن ٩٠ دی ٩٠ آذر ٩٠ آبان ٩٠ مهر ٩٠ شهریور ٩٠ امرداد ٩٠ تیر ٩٠ خرداد ٩٠ اردیبهشت ٩٠ فروردین ٩٠ اسفند ۸٩ بهمن ۸٩ دی ۸٩ More ...
      یخ ِ نُه ()
مادرِ من آستین‌دست می‌ذاره by: حُسنیه

اینجا رو مادری می‌خونه که بدلایلی ترجیح داده بعد از طلاقش, پسرش رو نبینه. از وقتی پشت تلفن صداشُ شنیدم و فقط کمی درمورد خودمون حرف زدیم, نتونستم از فکرش بیام بیرون. این‌بار که رفته بودم قم, وقتی با حسن و حسین راه می‌رفتم, می‌خوابیدم, بازی می‌کردم, براشون داستان می‌خوندم و حتی مدرسه‌شون رفته بودم و سری به پُلی‌کُپی‌هاشون زده بودمُ معلمشون جلوی من داشت از ریزنمراتشون حرف می‌زد و پیشرفتی که داشتن, یا وقتی روی مسواک‌شون خمیر گذاشته بودم و دندون‌شون رو یه بار خودم تمیز شسته بودم, یا حتی‌تر طرز درست فین‌کردن اول صب و رفع کیپی بینی‌شون رو بهشون یاد داده بودم, همه‌ش به پسری فکر می‌کردم که مادرش با دلایلی که برای خودش مقدسه و برای منهم محترم, این کارها رو سالهاست براش نکرده. سالهاست ندیدتش. سالهاست... میدونی دوستم! بچه‌ها مخصوصا پسرا هرچقدرم پیش پدرشون راحت باشن و یا با زن‌بابا خوب تا کرده باشن, باز به مادر خودشون خیلی نیاز دارن.

نتونستم پشت تلفن بگم اما خیلی جاها فقط مادر خودشون باید باشه تا بدون هیچ حرف و تربیتِ شفاهی و دستور دینی‌ای, از رفتار و عمل مادرش یاد بگیره چطور درِ تاکسی رو ببنده, با چه لحنی با مردم جامعه‌ش از راننده‌ی تاکسی گرفته تا همه‌ی فامیل‌هایی که منتظر همین یه روزن تا پشت سر هم تماس بگیرن و باهاشون حرف بزنن و صداشون رو بشنون, حرف بزنه. یاد بگیره زنها چقدر حساسن و یاد بگیره چطور باید دوشادوش مادرش راه بره, نه جلوتر از مادرش. یاد بگیره که باید همیشه هوای مادرشُ داشته باشه و صبور باشه وُ صبور بشه و صبورتر...

یه پسر به دستِ نرم و لطیفِ مادر خودش نیاز داره, که با چشمای خودش ببینه قبل بیرون‌رفتن از خونه آستین‌دست می‌ذاره!

اینها همه بخش احساسی دلیل سر زدنم بود. خط آخر رو هیچ‌وقت فک نمی‌کردم برای حسنُ حسینم مهم بوده باشه تااینکه داداشم تعریف می‌کرد وقتی داشت تلفنی با حسین حرف می‌زد, گویا حرفای مردونه‌ی جالبی زده بودن. یکی‌ش که تعجب داداشم از بزرگ‌شدن حسین رو نشون میداد, همین بحث آستین‌دست من بود.

ازوقتی النگوهای سفید و زرد رو توی دستم می‌ذارم, سعی می‌کنم موقع بیرون‌رفتن از خونه همیشه با آستین‌دست بپوشونمشون. پشت تلفن هم داداشم به حسین میگه: "این چه وضعیه آقا, منُ با اینهمه قسط بانک مسکن تنها گذاشتی و نیستی". حسین جواب میده "بزرگ میشم جبران میکنم دایی". باز داداشم میگه "خب حداقل الان النگوهای مادرتُ بفروش, تا بزرگ شی که طول می‌کشه". حسین هم کاملا جدی و بدون وقفه جواب میده: "میخوای به جُرمِ دیدزدن به دستِ مادرم ازت شکایت کنم تا دیگه دست زنی رو نبینی؟" داداشم که از همینجا تعجبش درمیاد, میگه: کنترل کردم تعجبم رو و همینطوری گفتم: "من نخواستم ببینم, از زیرِ آستینش پیدا شده بود دیدم". اینجا بود که حسین گفت: "دروغگو فراموش‌کاره دایی, مادر من! موقع بیرون‌رفتن از خونه آستین‌دست می‌ذاره"!

...

گاهی ما حواسمون نیست داریم چه رفتار ریزی رو جلوی بچه‌هامون انجام می‌دیدم اما کاش حداقل بدونیم که همین رفتارای ریز قراره مردان و زنان آینده‌مون رو بسازه.

 

 

 

  Comments ()
Recent Posts چادرِ رنگیِ مادر یه لذتهایی رو باید توی 13سالگی تجربه کرد دریا رو بغل زده بودیم ما خیلی باحالیم، خیلی من و دلتنگی به توافق رسیدیم بُقچه پسر کو ندارد نشان از مادر! الکی‌های تلخ اصلا حسین... بازیِ بچه‌ی همسایه