حُسنیه
Contact me
My Profile
Blog Author(s) حُسنیه
Previous Months Home Archive شهریور ٩٥ شهریور ٩٤ امرداد ٩٤ اردیبهشت ٩٤ بهمن ٩۳ دی ٩۳ آذر ٩۳ شهریور ٩۳ امرداد ٩۳ تیر ٩۳ خرداد ٩۳ اردیبهشت ٩۳ فروردین ٩۳ اسفند ٩٢ بهمن ٩٢ دی ٩٢ آذر ٩٢ آبان ٩٢ مهر ٩٢ شهریور ٩٢ امرداد ٩٢ تیر ٩٢ فروردین ٩٢ اسفند ٩۱ بهمن ٩۱ آذر ٩۱ آبان ٩۱ مهر ٩۱ شهریور ٩۱ امرداد ٩۱ تیر ٩۱ خرداد ٩۱ اردیبهشت ٩۱ اسفند ٩٠ بهمن ٩٠ دی ٩٠ آذر ٩٠ آبان ٩٠ مهر ٩٠ شهریور ٩٠ امرداد ٩٠ تیر ٩٠ خرداد ٩٠ اردیبهشت ٩٠ فروردین ٩٠ اسفند ۸٩ بهمن ۸٩ دی ۸٩ More ...
      یخ ِ نُه ()
  by: حُسنیه

قبلن‌ها تا مامان یا آبجیم می‌گفتن غزل جدیدتُ بخون، نگاهِ حسن و حسین می‌کردمُ فقط میگفتم: بچه‌ها ...

می‌خندیدن و فکر میکردن و تا جایی که میشد زور میزدن که کل مصرع‌ها رو کامل به یاد بیارن و ...

همیشه حس غرور عجیبی بهم دست می‌داد وقتی این صحنه رو بوجود می‌آوردم. صحنه‌ای که پر از نگاهای لذت‌بخش و شاداب دیگران به حسن و حسین و شعرخوانی‌شون بود.

خوب بود برام...

خوب بود برام که می‌دیدم دقت میشم، یکی هست که میبینتم، یکی هست که زیر ذره‌بینشم، به کلمه‌کلمه‌یی که ازم درمیاد گوش میده حتی اگه سرش به کارتونش گرم باشه.

مدتهاس غزلامو به کلاف روی دیوار اتاق گیره می‌زنم

تو میرسی یک روز و همه رو از بَر می‌کنی

...

  Comments ()
بی واسطه با همسر سابقتان صحبت کنید! by: حُسنیه

تجربه‌ام می‌گوید: زن و شوهرهایی که با وجود فرزند مشترک از هم جدا می‌شوند، نمی‌توانند تا وقتی که پای فرزندشان درمیان است، ارتباطی با هم نداشته باشند. باید بگویم نمی‌توانند و نباید بدون ارتباط مستقیم با هم باشند، حتی اگر ازدواج مجدد می‌کنند.

از ساعت تحویل‌گرفتن فرزند برای ملاقات گرفته تا ساعت تحویل‌دادنش، لحظاتی پیش می‌آید که باید به همسر سابقتان پیامک بزنید و یا حتی بعد از ملاقات با فرزند، بخاطر شرایط خاصِ روزِ ملاقاتِ فرزندتان و روحیات و احساساتی که بهتان دست داده، ممکن است مواردی را با پدر یا مادر فرزندتان درمیان بگذارید و از او هم برای رفع مشکل فرزندتان کمک بگیرید. نباید بی‌محلی کنید. نباید اخم بیاورید. نباید به شما مربوط نیست بگویید. می‌فهمید؟ نباید...

او پدر است. او مادر است، باید درجریان کشفی که دارید قرارش بدهید.

او سر دیگر این کلاف است. سعی کنید در تمام این مراحل، خودتان، بدون واسطه اینکار را بکنید.

واسطه‌هایی مثل مادربزرگ، دایی، عمه، دوست مشترک، اصلا درست و مناسب نیست.

آنها دغدغه‌های خودشان را دارند و اصلا زبانِ خوبی برای بیان اصلی خواسته و یا نگرانی شما نیستند.

اختلافات قبلی شما، مربوط به گذشته‌هاست و زمانی که زیر یک سقف زندگی می‌کردید. حالا دیگر زیر یک سقف زندگی نمی‌کنید، لازم نیست بخاطر اختلافاتی که دیگر وجود ندارد، نخواهید صدایش را بشنوید و یا اسمش را روی گوشی‌تان ببینید. او پدر یا مادر فرزندتان است و شما باید بخاطر آینده‌ی فرزندتان این موضوع را درک کنید.

 

....

 

 

کاش قوه قضاییه درک فرهنگی‌اش را بالا می‌برد. کاش میشد حداقل تابستان‌ را کاملا پیش من بودن، اینکه یک روز درمیون کانون پرورش فکری می‌بردمشون، خیلی خوب بود. اینکه هر بار کتاب جدیدی رو از کتابخانه کانون به امانت می گرفتند و باید تا جلسه‌ی بعد خلاصه‌نویسی می‌کردن و دور میز گرد کانون با صدای خودشون خلاصه‌شون رو می خوندن، خیلی خوب بود. کاش میشد بخاطر بچه‌ها، لجبازی‌ها کنار می‌رفت. حداقل عضو کانونشون می کردن، حداقل به فکر اعتمادازدست رفته‌ی حسن و حس ناب شعرگویی و داستان‌گویی حسینم بودن...

 

  Comments ()
رفتارهای پسرانه by: حُسنیه

داشتم براش از خونواده‌ای حرف میزدم که پنجشنبه برای خواستگاری اومده بودن. هنوز یک دقیقه هم حرف نزده بودم که یادم اومد بهش بگم "راستی گفت با شماها هم هیچ مشکلی نداره"... بدون ذره‌ای مکث، بدون ذره‌ای فکر، بدون ذره‌ای تمرکز، خیلی جدی و حق‌به‌جانب‌طور و بدون اینکه اجازه بده حرفم تمام بشه، گفت: "طلامونو قراره بهش بدیم، اونوقت بخواد مشکلی هم با شرایطت داشته باشه؟"... این جمله، دقایقی بعد از طرف مامانم که شاهد دیالوگمون بود، به اعضای خونوادم پیامک شده بود. همه توی بهت بودن.

 

داشتم فک می‌کردم کادوی تولدشون این باشه که ببرمشون شهربازیِ رنگین‌کمان که خیلی دوست دارن. شهربازی‌ای که باید برای استفاده از هر وسیله، هزینه داد و فقط یکبار سال پیش رفته بودیم اما فکر کردم برای تولد می‌ارزه، مخصوصا اینکه به اندازه‌ی امتیازی که کسب می‌کنن، می‌تونن از فروشگاهش، خرید داشته باشن و چقد حسین هنوز که هنوزه عاشق تابلوییه که از همون فروشگاه خریده و ازم خواست به دیوار اتاقش نصب کنم و الان جلوی چشمامه. با همین ایده داشتم خیابونها رو باهاشون گز می‌کردم که یکهو چشمش خورد به پارچه‌ی ساتن. ایستاد. نگاه کرد. اسم جنس پارچه اصلا روش نوشته نبود. برگشت سمتم و گفت: میشه یه لباس ساتن برای خودت بدوزی؟ با سوالات توی ذهنم داشتم دست‌وپنجه نرم می‌کردم که ازش بپرسم یا نه که ساتن رو از کجا یاد گرفته؟ چرا میخواد من ساتن بپوشم؟ از براقیش خوشش میاد؟ میدونه که گرونه؟ ... اما دیدم داریم پارچه ساتن طرح‌دار می‌خریم. گفتم گرونه حسین، من میخواستم با این پول، ببرمتون شهربازی رنگین‌کمان بخاطر تولدتون. گفت: ما نباید کادو بگیریم دیگه، باید برای شما کادو بخریم...

فروشنده ساتن‌های طرح‌دارش رو هی رو می‌کرد و من هی مکث بودم که خودشون رنگی رو انتخاب کنن. فروشنده سمت نگاهش به من بود و مدام از هر کدوم تعریف میکرد. سرآخر گفتم آقا قرار نیست من انتخاب کنم، زحمت نکشید توضیح ندید، اجازه بدید بچه‌هام خودشون دارن فکر میکنن.... الان من پارچه‌ی ساتن آبی‌رنگ دارم با طرح‌ پَر، پَرِ درشت، اولین کادوی مادرشدنم...

 

یادمه ایستادنمون توی مغازه‌ی بازی‌های کامپیوتری یکساعت شده بود. دونفری ایستاده بودن و خیره‌ی انبوه بازی‌های کامپیوتری بودن. خیره‌ی خیره. اینهمه رفتار پسرانه برام ناشناخته بود. چقدر دنیای پسرانه‌شون متفاوت شده بود و چقدر من با این دنیا فاصله گرفتم. تنها کاری که اون لحظه از دستم برمی‌اومد این بود که سکوت کنم و فقط ببینم دارن با چه معیاری بازی انتخاب میکنن.

قبلا هم زیاد شده بود که وارد مکانی بشیم که مردونه و پسرونه بود اما مغازه‌ای که این‌بار رفته بودیم، خیلی مردونه بود و من خیلی توی ذوق بودم. برای همین مدام بهشون چسبیده بودم که آدمای دیگه ی مغازه بدونن که من با اینام. با پسرام، دارن بازی انتخاب میکنن، نگاهم نکنین....

  Comments ()
Recent Posts چادرِ رنگیِ مادر یه لذتهایی رو باید توی 13سالگی تجربه کرد دریا رو بغل زده بودیم ما خیلی باحالیم، خیلی من و دلتنگی به توافق رسیدیم بُقچه پسر کو ندارد نشان از مادر! الکی‌های تلخ اصلا حسین... بازیِ بچه‌ی همسایه